Psaumes 73:1-17

1Intellectus Asaph. Ut quid, Deus, repulisti in finem, iratus est furor tuus super oves pascuæ tuæ ?

2Memor esto congregationis tuæ, quam possedisti ab initio. Redemisti virgam hæreditatis tuæ, mons Sion, in quo habitasti in eo.

3Leva manus tuas in superbias eorum in finem : quanta malignatus est inimicus in sancto !

4Et gloriati sunt qui oderunt te in medio solemnitatis tuæ ; posuerunt signa sua, signa :

5et non cognoverunt sicut in exitu super summum. Quasi in silva lignorum securibus

6exciderunt januas ejus in idipsum ; in securi et ascia dejecerunt eam.

7Incenderunt igni sanctuarium tuum ; in terra polluerunt tabernaculum nominis tui.

8Dixerunt in corde suo cognatio eorum simul : Quiescere faciamus omnes dies festos Dei a terra.

9Signa nostra non vidimus ; jam non est propheta ; et nos non cognoscet amplius.

10Usquequo, Deus, improperabit inimicus ? irritat adversarius nomen tuum in finem ?

11Ut quid avertis manum tuam, et dexteram tuam de medio sinu tuo in finem ?

12Deus autem rex noster ante sæcula : operatus est salutem in medio terræ.

13Tu confirmasti in virtute tua mare ; contribulasti capita draconum in aquis.

14Tu confregisti capita draconis ; dedisti eum escam populis Æthiopum.

15Tu dirupisti fontes et torrentes ; tu siccasti fluvios Ethan.

16Tuus est dies, et tua est nox ; tu fabricatus es auroram et solem.

17Tu fecisti omnes terminos terræ ; æstatem et ver tu plasmasti ea.