Ézéchiel 7:1-15

1Et factus est sermo Domini ad me, dicens :

2Et tu, fili hominis, hæc dicit Dominus Deus terræ Israël : Finis venit : venit finis super quatuor plagas terræ.

3Nunc finis super te, et immittam furorem meum in te : et judicabo te juxta vias tuas, et ponam contra te omnes abominationes tuas.

4Et non parcet oculus meus super te, et non miserebor : sed vias tuas ponam super te, et abominationes tuæ in medio tui erunt, et scietis quia ego Dominus.

5Hæc dicit Dominus Deus : Afflictio una, afflictio ecce venit.

6Finis venit, venit finis : evigilavit adversum te, ecce venit.

7Venit contritio super te, qui habitas in terra : venit tempus, prope est dies occisionis, et non gloriæ montium.

8Nunc de propinquo effundam iram meam super te, et complebo furorem meum in te : et judicabo te juxta vias tuas, et imponam tibi omnia scelera tua,

9et non parcet oculus meus, nec miserebor : sed vias tuas imponam tibi, et abominationes tuæ in medio tui erunt, et scietis quia ego sum Dominus percutiens.

10Ecce dies, ecce venit : egressa est contritio, floruit virga, germinavit superbia,

11iniquitas surrexit in virga impietatis : non ex eis, et non ex populo, neque ex sonitu eorum : et non erit requies in eis.

12Venit tempus, appropinquavit dies : qui emit, non lætetur, et qui vendit, non lugeat : quia ira super omnem populum ejus.

13Quia qui vendit, ad id quod vendidit non revertetur : et adhuc in viventibus vita eorum : visio enim ad omnem multitudinem ejus non regredietur, et vir in iniquitate vitæ suæ non confortabitur.

14Canite tuba, præparentur omnes : et non est qui vadat ad prælium : ira enim mea super universum populum ejus.

15Gladius foris, et pestis et fames intrinsecus : qui in agro est, gladio morietur, et qui in civitate, pestilentia et fame devorabuntur.