Job 30:1-14

1Nunc autem derident me juniores tempore, quorum non dignabar patres ponere cum canibus gregis mei :

2quorum virtus manuum mihi erat pro nihilo, et vita ipsa putabantur indigni :

3egestate et fame steriles, qui rodebant in solitudine, squallentes calamitate et miseria.

4Et mandebant herbas, et arborum cortices, et radix juniperorum erat cibus eorum :

5qui de convallibus ista rapientes, cum singula reperissent, ad ea cum clamore currebant.

6In desertis habitabant torrentium, et in cavernis terræ, vel super glaream :

7qui inter hujuscemodi lætabantur, et esse sub sentibus delicias computabant :

8filii stultorum et ignobilium, et in terra penitus non parentes.

9Nunc in eorum canticum versus sum, et factus sum eis in proverbium.

10Abominantur me, et longe fugiunt a me, et faciem meam conspuere non verentur.

11Pharetram enim suam aperuit, et afflixit me, et frenum posuit in os meum.

12Ad dexteram orientis calamitates meæ illico surrexerunt : pedes meos subverterunt, et oppresserunt quasi fluctibus semitis suis.

13Dissipaverunt itinera mea ; insidiati sunt mihi, et prævaluerunt : et non fuit qui ferret auxilium.

14Quasi rupto muro, et aperta janua, irruerunt super me, et ad meas miserias devoluti sunt.