Job 20:4-18

4Hoc scio a principio, ex quo positus est homo super terram,

5quod laus impiorum brevis sit, et gaudium hypocritæ ad instar puncti.

6Si ascenderit usque ad cælum superbia ejus, et caput ejus nubes tetigerit,

7quasi sterquilinium in fine perdetur, et qui eum viderant, dicent : Ubi est ?

8Velut somnium avolans non invenietur : transiet sicut visio nocturna.

9Oculus qui eum viderat non videbit, neque ultra intuebitur eum locus suus.

10Filii ejus atterentur egestate, et manus illius reddent ei dolorem suum.

11Ossa ejus implebuntur vitiis adolescentiæ ejus, et cum eo in pulvere dormient.

12Cum enim dulce fuerit in ore ejus malum, abscondet illud sub lingua sua.

13Parcet illi, et non derelinquet illud, et celabit in gutture suo.

14Panis ejus in utero illius vertetur in fel aspidum intrinsecus.

15Divitias quas devoravit evomet, et de ventre illius extrahet eas Deus.

16Caput aspidum suget, et occidet eum lingua viperæ.

17(Non videat rivulos fluminis, torrentes mellis et butyri.)

18Luet quæ fecit omnia, nec tamen consumetur : juxta multitudinem adinventionum suarum, sic et sustinebit.