Genèse 21:22-34

22Eodem tempore dixit Abimelech, et Phicol princeps exercitus ejus, ad Abraham : Deus tecum est in universis quæ agis.

23Jura ergo per Deum, ne noceas mihi, et posteris meis, stirpique meæ : sed juxta misericordiam, quam feci tibi, facies mihi, et terræ in qua versatus es advena.

24Dixitque Abraham : Ego jurabo.

25Et increpavit Abimelech propter puteum aquæ quem vi abstulerunt servi ejus.

26Responditque Abimelech : Nescivi quis fecerit hanc rem : sed et tu non indicasti mihi, et ego non audivi præter hodie.

27Tulit itaque Abraham oves et boves, et dedit Abimelech : percusseruntque ambo fœdus.

28Et statuit Abraham septem agnas gregis seorsum.

29Cui dixit Abimelech : Quid sibi volunt septem agnæ istæ, quas stare fecisti seorsum ?

30At ille : Septem, inquit, agnas accipies de manu mea : ut sint mihi in testimonium, quoniam ego fodi puteum istum.

31Idcirco vocatus est locus ille Bersabee : quia ibi uterque juravit.

32Et inierunt fœdus pro puteo juramenti.

33Surrexit autem Abimelech, et Phicol princeps exercitus ejus, reversique sunt in terram Palæstinorum. Abraham vero plantavit nemus in Bersabee, et invocavit ibi nomen Domini Dei æterni.

34Et fuit colonus terræ Palæstinorum diebus multis.